Aktualności

Pierwsza niespójność: „gdy pan młody się opóźniał” (w. 5). Takie wrażenie mamy nierzadko w naszym życiu. Nie chodzi bowiem tylko o przyjście Jezusa na końcu czasów – pragniemy, by Jezus był obecny i działający „tu i teraz” w naszym życiu. O to prośmy w modlitwie, wskazując te różne sytuacje, które potrzebują Jezusa. I nierzadko mamy wrażenie, że Go nie ma, że nie odpowiada, że jesteśmy Mu obojętni. Paradoksalnie, tak jak w przypowieści, nasz Oblubieniec może się „opóźniać”. Dlaczego? Jeśli przypowieść kończy się wezwaniem: „Czuwajcie, bo nie znacie dnia ani godziny” (w. 13), to może właśnie z powodu naszego czuwania – niekoniecznie jego braku – bardziej jego jakości, uważności, stałości, wytrwałości. Jezus „opóźnia” swoje przyjście, bo my jesteśmy jeszcze niegotowi. Tu otwiera się kwestia owej „roztropności”, która cechuje pięć z ewangelicznych panien.

Druga niespójność: „Odpowiedziały roztropne: Mogłoby i nam, i wam nie wystarczyć. Idźcie raczej do sprzedających i kupcie sobie” (w. 9). To jest odpowiedź na prośbę owych pięciu „nierozsądnych” (dosł. „głupich” – greckie mōros) dziewcząt, które proszą roztropne o pożyczenie oliwy. Nie chodzi wcale o środek nocy, bo jak się okazuje z powodu uroczystości weselnych cała miejscowość świętowała i taki zakup był możliwy (por. w. 11). Zaskakuje nas bardziej sama odmowa użyczenia oliwy, która wydaje się być niegrzeczna, egoistyczna, a nawet złośliwa. Ale w tej odpowiedzi zawiera się właśnie ich roztropność. Nie są bezmyślne, tylko odpowiedzialne za to, co posiadają „tu i teraz” – same potrzebują oliwy, by wyjść ze światłem naprzeciw oblubieńca. Przewidują skutki – dzieląc się oliwą, mogłoby jej zabraknąć ostatecznie wszystkim. Ale też szukają jakiegoś rozwiązania dla nieroztropnych duhen, które będzie optymalne w danym momencie. Od roztropnych panien można uczyć się paradoksalnie umiejętności życia chwilą obecną.

Trzecia niespójność: „weszły z nim na ucztę weselną i drzwi zamknięto” (w. 10). Nie chodzi tylko o przegapioną okazję – niezrozumiała wydaje się odpowiedź oblubieńca na prośbę druhen, które dobijają się do zamkniętych drzwi: „Nie znam was” (ww. 11). Znowu myśl o potrzebie czujności, by żyć chwilą obecną. Może ta umiejętność przychodzi z wiekiem, kiedy odkrywamy, ile chwil już nie wróci, ile sytuacji jest już nie do odwrócenia, ile szans zostało przez nas zaprzepaszczonych. Docenić nasze „tu i teraz”, bo w nim rozgrywa się nasze dobro, piękno i radość, bo „tu i teraz” przychodzi Jezus. Ale ostra odmowa, jakiej udziela oblubieniec nieroztropnym pannom proszącym o wpuszczenie na wesele, jest i dla nas swoistym „kubłem zimnej wody”. Już w kazaniu na Górze Jezus powiedział: „Nie każdy, kto mówi Mi: «Panie, Panie», wejdzie do królestwa niebieskiego, lecz ten, kto pełni wolę mojego Ojca” (Mt 7,21). Ktoś, kto wzywa imienia Chrystusa i równocześnie czyni niegodziwość, usłyszy od Chrystusa: „Nigdy was nie znałem” (Mt 7,23). Tak otwiera się jeszcze jeden wymiar czuwania w naszym „tu i teraz”. Paradoksalnie nie możemy oczekiwać od Jezusa, że On nas „rozpozna”, jeśli nam nie zależy w życiu, by poznać Jego głos (J 10,3) i wcielać w życie Jego słowa. W godzinie spotkania, tego ostatecznego, Jezus po prostu respektuje tę odpowiedź, jakiej Mu udzielamy w naszym życiu.

Niedziela to dobry czas. by pomyśleć o naszym „tu i teraz”. I wsłuchać się w Jezusową mądrość życia.