Aktualności

Po pierwsze, „pójście za” Jezusem to kwestia naszej wolności, ale jeszcze bardziej miłości. Dzisiaj dla większości osób powołanie (każde) kojarzy się z poświęceniem, ofiarą, rezygnacją z siebie, pozbawieniem wolności. Pójście za Jezusem jest rzeczywiście formą rezygnacji z podążania własną drogą, spontanicznego jej wyboru, wyznaczania sobie samu celów, decydowania o sposobie jej pokonywania. I nie jest to zniewolenie, lecz akt wolności. Wolności przeżywanej jako miłość. Pójście za Jezusem oznacza, że w miejsce myślenia o tym, co nam się podoba, wchodzi pytanie o to, co podoba się Jezusowi. Miłość sprawia, że w Jezusie odkrywamy nasze dobro, życie, bogactwo, spełnienie, odkrywamy miłość naszego życia. Nie idziemy za jakąś ideą, doktryną, instytucją, ale za osobą Tego, który pierwszy nas umiłował (1 J 4,19), i to umiłował do końca (J 13,1). Jezus jest drogą naszej miłości. Także w małżeństwie. Także w samotności.

Po drugie, „pójście za” Jezusem jest sprawą indywidualną, ale też zawsze wydarzeniem wspólnotowym. Każde powołanie jest doświadczeniem bardzo osobistym, intymnym, niepowtarzalnym, mimo że podobnie uwarunkowanym, przewidywalnym w swojej dynamice, dającym się opowiedzieć w schematyczny sposób. Takie jest też opowiadanie o powołaniu pierwszych uczniów przez Jezusa. Schematyczność, przewidywalność i pewna oczywistość tej narracji. Jest jednak jedna rzecz zaskakująca, gdy chodzi o tę narrację. Jezus powołuje pojedyncze, konkretne osoby do osobowej więzi ze sobą, ale przez tę więź ze sobą zaprasza ich do wspólnoty z innymi uczniami, do zawiązania z nimi więzi braterskiej. Stąd pewna „podwójność” w dzisiejszej Ewangelii: Jezus widzi pojedyncze osoby zawsze w relacji z kimś drugim, formułuje zaproszenie do pójścia w liczbie mnogiej, zaś wezwani idą nie pojedynczo, lecz parami. Za Jezusem idzie wspólnota uczniów. Miłość jest doświadczeniem wspólnoty, potrzebuje wspólnoty. Miłość do Jezusa otwiera na wspólnotę z innymi uczniami. Inaczej nie jest miłością. Taka jest logika każdej miłości – w małżeństwie, w życiu kapłańskim, konsekrowanym, także życiu singli – jeśli podąża (chce podążać) ona drogą Chrystusowej miłości.

Po trzecie, „pójście za” Jezusem jest obdarowaniem przez „zostawienie”. Pójście za Jezusem w przypadku tych pierwszych uczniów było możliwe przez zostawienie sieci, łodzi, towarzyszów pracy, wreszcie ojca (ww. 20.22). Jeszcze bardziej jest to podjęcie pewnego ryzyka związanego z porzuceniem tego wszystkiego, co stanowiło zabezpieczenie, stabilność i gwarancję ich życia: pracę, środki materialne, relacje społeczne i rodzinne. Potrzebne ogołocenie nie tylko w imię miłości, ale też dla miłości, dla bycia obdarowanym miłością, dla stworzenia przestrzeni na miłość w swoim życiu. U tych uczniów nie ma kalkulacji, rachunku zysków i strat – to wszystko pojawi się później, już w drodze za Jezusem, kiedy Piotr w imieniu Dwunastu zapyta się: „Oto my opuściliśmy wszystko i poszliśmy za Tobą, cóż więc otrzymamy?” (Mt 19,27). Odpowiedź Jezusa jest dla nas wszystkich, na jakiejkolwiek drodze życia, na której pragniemy iść za Jezusem: „I każdy, kto dla mego imienia opuści dom, braci, siostry, ojca, matkę, dzieci lub pole, stokroć tyle otrzyma i życie wieczne posiądzie na własność” (Mt 19,29). Taka jest logika „zostawienia”, której potrzebuje każda miłość w każdym powołaniu. Im bardziej chcemy zatrzymać dla siebie, tym bardziej tracimy szansę na obdarowanie. Im bardziej chcemy się zabezpieczyć, tym bardziej żyjemy w lęku i niepewności. Im bardziej rachujemy w miłości, tym bardziej ją gubimy. Pójście za Jezusem jest zawsze pójściem za Miłością.